Ik blijf me verwonderen over de gastvrijheid en het vertrouwen van mensen. Momenteel sta ik op het erf van nieuwe vrienden, die ik ontmoet heb op het Openingsweekend van Camping BuitenLand in Drenthe afgelopen weekend.

Hoewel ze mij niet kennen en we allemaal een beetje uitgelaten waren dat weekend, reageerden ze meteen op mijn oproep op facebook waar ik zou kunnen staan in aanloop naar mijn verblijf op het Mandala festival in Wanroij.

Open huis

En nu tik ik dit dus aan hun keukentafel, terwijl ze zelf niet thuis zijn. Saar ligt op hun tapijt aan mijn voeten, ik drink hun thee, gebruik hun douche en waterkoker, eet mee en sta met Fritz achter hun schuur – een beetje beschut tegen de harde wind en regenbuien die over Nederland blazen op dit moment. Zelfs de huiskat vertrouwt ons en durft heeeel dichtbij Saartje te komen –  en Saartje accepteert het volkomen. Ze hebben een (tijdelijk) maatje aan elkaar; ’s avonds gaat huiskat Sim op het trapje voor de schuifdeur van Fritz zitten omdat ze hoopt dat ze bij ons mag slapen. Pas als ze na minutenlang mauwen geen respons krijgt, druipt ze af (Ik ben allergisch voor katten dus ze mag de bus niet in van mij).  Ik heb heerlijke open gesprekken en word weer uitgenodigd om mee te gaan naar hun vrienden ‘want jullie gaan elkaar ook leuk vinden’.

 

Vertrouwen

Iemand zei maandag tegen mij toen ik mijn verhaal vertelde: ‘Je hebt zeker wel weer meer geloof in mensen nu?’. En dat is zo.

Iedereen leeft zijn eigen leven, schermt zich op een bepaalde manier af van de buitenwereld en kijkt vaak wat argwanend of terughoudend om zich heen. Niet teveel bemoeien met andermans zaken. We houden het achter de voordeur en binnen de muren van onze tuin en huis, we kijken naar het nieuws en schudden meewarig ons hoofd. Maken ons zorgen over waar de wereld heen gaat, zien achter elke paal een monster en proberen onszelf daartegen te beschermen.

Wat ik nu vooral veel tegenkom echter, is hartelijkheid en vertrouwen. Een wildvreemde uitnodigen in je huis is voor veel mensen een flinke stap, ‘want je weet het nooit’. Maar ik merk vooral vertrouwen; vertrouwen in de goedheid van de mens. Eten, electra, water, de bank, de wifi, het toilet en de douche worden zonder terughoudendheid gedeeld – vaak komt er ook nog een glaasje wijn aan te pas ;-).

 

Een betere wereld…

Ook ik had een mening over de terughoudendheid van mensen, het afgesloten je eigen leven leiden – ik vind dat we wel wat meer onze levens en deuren (letterlijk en figuurlijk) mogen openstellen voor anderen, voor vreemden. Het geeft je een open mind en een positievere kijk op de wereld, en van zo’n levenshouding wordt je als mens in mijn optiek een leuker mens. Bovendien kun je met zo’n instelling de problemen van deze tijd te lijf gaan met een grote kans op succes. Nee we veranderen er niet meteen de wereld mee, maar met zulke kleine stapjes kunnen we de wereld langzaam maar vastberaden weer een beetje mooier maken.

Ik dacht dat we dat vertrouwen in elkaar en de mens aan het kwijtraken waren, maar op mijn avontuur nu kom ik zoveel mensen tegen die het tegendeel bewijzen.

 

Dus ja, ik heb weer wat meer geloof in de mensheid gekregen.

Als deze mensen hun deuren durven open te stellen voor mij, komt het misschien met de wereld ook nog wel goed ;-).