Ik merkte tijdens mijn uurtje koffie-met-wifi bij de Squash in Houtrust (Den Haag) maandag al, dat mijn avontuur voor veel mensen fascinerend is.

 

Een van de dames die na de pilatesles daar koffie kwam drinken, vroeg honderduit naar mijn beweegredenen en bevestigde mij wel drie keer hoe goed ze het vond dat ik mijn eigen dromen volg zonder rekening te houden met wat anderen ervan vinden, en dat ik doe wat ík wil. Mijn verhaal raakte haar duidelijk. Toen ze mij onthulde dat ze net voor het eerst in haar leven een beslissing had genomen die ook ging om wat zij zelf wilde in plaats van wat anderen wilden – en ze daar zo blij en trots over was, maar daar blijkbaar eerst 68 jaar oud voor moest worden, moest ik op mijn beurt een traantje wegpinken. Ze ging me volgen op mijn blog – Ciska als je dit leest: je bent een moedig en geweldig mooi mens!

’s Middags mocht ik via een vriend (dank Andy) even werken op een flexplek met wifi bij Part-up, op de New World Campus in Den Haag. Op het afgesloten parkeerterrein kon Fritz mooi even veilig staan en Saar mocht als echte kantoorhond mee naar binnen. Superleuke plek waar start-ups en kleine of innovatieve bedrijven een kantoor hebben en kantoorfaciliteiten delen. Ook bij het jonge Part-Up (ze verbinden talent in tijdelijke teams binnen en buiten organisaties) waren ze nieuwsgierig naar het hoe en waarom van mijn nieuwe leven. Saartje werd platgeknuffeld en een bug in mijn site en passant ook opgelost (nog dank!).

’s Avonds aangekomen bij vrienden in het Westland (Den&Bren!), kwam toen ik net de hondjes even aan het uitlaten was een andere vriendin (Monique in sportoutfit) spontaan langs. Ze wilde toch wel even weten hoe ik erbij stond en nu ik zo in de buurt was… weer vertelde ik mijn verhaal en beantwoordde ik alle vragen. De dag erop – ik sta nog steeds bij vrienden op het erf – komt na koffietijd een andere bekende aanwaaien (Monique 2, om het makkelijk te houden), die mijn updates op facebook had gezien en binnenkwam met de woorden ‘zo, nou wil ik Fritz wel eens even zien en jouw avontuur horen.’ We hebben de hele avond gevieren openhartig zitten praten, over waarom ik dit doe, wat ik eruit wil halen, hoe lang ik het ga volhouden, waar ik heenga, wat manlief ervan vindt en of die nog langskomt af en toe – en wat dat alles zou kunnen betekenen voor je relatie.

Op een ander logeeradres deze week in Hoogland, werd ik door de gastvrouw (en mams, en harde werker, en gezelligheidsdier Bregtje) na de eerste gezellige avond spontaan uitgenodigd om de dag erna mee te gaan naar haar vriendinnenavond. Ook allemaal vrouwen met een verhaal, zo zei ze, net als jij en ik. Hoewel ieder mens en familie een verhaal heeft, heeft niet iedereen het lef of de wil om het zijne te delen. Als ik echter open ben, en vragen stel, komen de verhalen van anderen ook snel los. Het zal ook wel helpen dat ik als vrouw (met hond) alleen reis, waardoor je toegankelijker bent dan als je met z’n tweeën reist.

Toen ik de volgende vond dus aan tafel zat met verser-dan-verse zelfgemaakte sushi, sake en een lesje Japans kreeg van een van de aanwezigen, zei ik hardop hoe bijzonder ik het vond dat we hier met vijf dames -waarvan niet iedereen elkaar kent, we allemaal heel anders en stuk voor stuk welkom zijn- zulke mooie en openhartige gesprekken voeren. En ik vínd dat ook bijzonder; hoe vaak maak jij mee dat je nieuwe mensen ontmoet waarmee je meteen zo de diepte in gaat?

Ik denk dat ik mijn verhaal nog wel een keer of 100 zal vertellen, iedere keer wellicht met kleine aanpassingen – afhankelijk van hoe ik me voel, wat er is gebeurd de laatste dagen en hoe ver ik in mijn reis ben.

Vind ik dat erg? Nu nog niet. Ik merk dat ik uitkijk naar de reacties van mensen en benieuwd ben naar hun eigen verhaal.

Want door je eigen verhaal te delen, krijg je vaak machtig mooie verhalen ervoor terug!