Als het kan, neem dan op je campertje een elektrische fiets mee (of elektrische step, die hebben we ook regelmatig gezien onderweg!). Dank, pap, voor het uitlenen van de jouwe aan Tim! (En ik nog steeds heppie met mijn hippe…)

We hadden allebei in eerste instantie zo onze bedenkingen om toch een beetje suf uitziende elektrische fietsen achter op onze stoere hippie-bus Fritz te laden, maar we zijn er inmiddels erg blij mee.

Je maakt jezelf daarmee mobieler als je op een van die weggestopte camperplaatsen staat (ze zijn tot nu toe altijd een beetje achteraf, heel irritant) en het is sneller dan lopen. Bovendien kun je best veel boodschappen kwijt in de fietstassen ;-). En even heen en weer fietsen als je tóch dat doosje lekkere wijn besluit mee te nemen.

Ultra-lui

We hebben dankzij ‘standje ultra-lui’ steile heuveltjes genomen die we niet voor mogelijk hielden (elk land in europa heeft hogere heuvels dan Nederland natuurlijk ;-)!) maar tegelijk is fietsen ook een lekkere afwisseling van lopen. Fiets van Fritz af, met of zonder navigatie doel bepalen, fiets parkeren, rondlopen, terugfietsen – of een boodschap doen. Ideaal!

Met inmiddels ruim 4900 kilometer op de (auto)teller sinds ons vertrek uit Nederland, hebben de altijd buiten staande fietsen wel wat extra liefde en onderhoud nodig, maar die dingen zijn nu eenmaal gemaakt om te gebruiken, niet om mooi te blijven. Dus vooruit. We hebben onderweg verrassend genoeg best veel fietsenwinkels gezien om te weten dat we ze op veel plekken kunnen laten nakijken of repareren indien nodig. Diep respect hebben we voor de wielrenners en mountainbikes die we menig colletje in de Pyreneeën en de Toscaanse heuvels op zien peddelen, maar wij kiezen voor een beetje hulp. En zelfs dan zijn er wegen en routes die we toch echt niet zien zitten… Google Maps is daarbij overigens een erg slechte raadgever. Er zit weliswaar een vervoerskeuze ‘fiets’ op de navigatie-app in sommige landen, maar die houdt geheel geen rekening met de % stijging of daling van een weg, wat ons in Bilbao behoorlijk wat (angst)zweet kostte. Volgens Maps een prima begaanbare route met de fiets, maar zelfs lopend zonder een fiets aan je hand was het een eh… uitdagende route, zeg maar. Maar we zijn er gekomen en hadden onze conditietraining meteen gehad. Wel jammer dat het om 2 uur ’s nachts was na een avondje doorzakken :-).

Fietsen = hip?

Wat ons wel is opgevallen is de sterke opkomst van fietsen en fietspaden in andere Europese steden. Wat tot (enkele?) decennia geleden een echte Hollandse uitvinding leek, is inmiddels doorgedrongen tot andere plekken waar de fiets een milieu- en parkeervriendelijk alternatief is voor bus of auto. Met name in en rond de meeste steden die we in Frankrijk en Spanje gezien hebben zijn inmiddels fiets-deel-systemen, fietspaden en fietsenrekken gemeengoed. Maar ook in Italië staan er meer fietsen in de smalle straatjes van middeleeuwse steden als Lucca, Pisa en Siena dan we van tevoren hadden gedacht. Je moet daar wel een goed verende voorvork hebben, trouwens. Je hobbelt alle kanten op ;-).

Ook leuk is de lokale fietsenmode te observeren. De meest schattige mandjes, voorop en achterop, stadsfietsen maar ook hippe aluminium dingen zonder veel poespas en afgeschreven mountainbikes sieren menige gevel. We hebben zelfs Hollandse fietstassen gesignaleerd :-)!

En erop? Studenten, mannen in pak, vrouwen in fleurige jurkjes, hippies, sportieve hondenuitlaters en oude mannetjes. Het kan net Nederland zijn: fietsen is ook hier voor echt iedereen.

Laveren

Het meest opvallende vond ik eigenlijk, dat zodra voetgangers een fiets horen aankomen, toch wel beleefd opzij gaan. Zonder gemor, of stug blijven doorlopen en net doen of ze je niet horen. Nee, een ‘sorry’ en een stap opzij is eerder ons deel. Bellen is onnodig. Wauw!

We genieten ervan op onze eigen fietsen trefzeker door het Zuid-Europese verkeer te laveren. Niet alleen zien we zo iets meer van de stad, maar ook zijn we sneller in de binnenstad dan als we gaan lopen. We zijn onafhankelijk van bussen en besparen ons geld voor een taxi (en zijn weer praktisch nuchter als we na een heerlijk avondje thuiskomen). We grijnzen als we stuiterend over de italiaanse keitjes mensen omzeilend midden op Il Campo (het centrale plein van de middeleeuwse stad) terecht komen. En we hijgen tevreden uit met een pilsje na een heuveltje of twee – dat voelt toch meer verdiend dan als je de taxi uit komt rollen ;-).

Cursusje voor ambtenaren

Sommige lokale overheden moeten echter nog wel even goed naar hun weginrichting kijken… want als fietser word je soms door de meest onveilige verkeerssituaties gestuurd. Fietspaden op stoepen, die opeens ophouden, aan de verkeerde kant van de weg liggen of zelfs tweerichtingsverkeer zijn op een pad van 1 meter breed en tegen de autorijrichting in ;-). Maar goed, er zijn tenminste fietspaden, iets wat we volgens mij tien jaar geleden nog niet konden zeggen!

 

Fietsen langs Canal du Midi

 

In meer afgelegen gebieden overheerst echter vooral nog steeds de auto, en zijn er -als ze er al zijn- amper goed begaanbare fietspaden. En al helemaal niet een dorp in of zo. Nee, die fietsroutes zijn voor de wielrenners of toeristische fietsers die vooral in buitengebieden de natuur in gaan en niet de fiets gebruiken om van A naar B te komen. En verharde fietspaden zijn volgens sommige lokale ambtenaren al helemaal onnodig.

Vooralsnog hebben we gelukkig nog geen banden- (of ergere) pech gehad…