We kreunen en steunen wat voor we uit bed klimmen en ons uitrekken. ‘Heb jij ook zo’n last van je onderrug?’ ‘Nee, ik voel vooral mijn schouders. Ik word oud geloof ik, en ik ben niks meer gewend. Is er een masseur in de buurt?’

Dat was korte tijd ons ochtendritueel.

 

Omdat we niet zes maanden lang alleen de toerist uit wilden hangen, besloten we om onderweg naar wat werk of vrijwilligerswerk te zoeken. Je hebt platforms als Workaway, Wwoof en HelpX, die aanbieders en zoekers van vrijwilligerswerk bij elkaar brengen. Zo kwamen we op een prachtige berg in de Pyreneeën terecht vlakbij Foix, bij een Engelse dame die mensen zocht om haar te helpen haar 40(?) hectare land en bijbehorende gebouwen te onderhouden in ruil voor kost en inwoning. En, zo bleek, voor heel veel lol, leerzame ervaringen, spierpijn en een nieuwe vriendschap!

 

Altijd wel werk

We konden in een van de geheel ingerichte appartementjes verblijven (een Franse Gîte, met na enkele dagen de hond er af en toe gezellig ook bij), waar wij onze privacy hadden (en zij de hare). We hadden geen vaste starttijd maar gingen gewoon aan de slag als we er klaar voor waren; wel hanteerde onze gastvrouw Michelle strict een maximale eindtijd van 16 uur, evenals de lunchtijd om 13 uur en verplichte koffiepauzes en vrije weekenden (‘No, we don’t work on Saturday. No, also not if you want to.’ – om vervolgens de stekker uit je grasmaaier te trekken). We verzonnen aan het eind van de dag samen wat kleine of grote klusjes die gedaan konden worden de volgende dag, en gingen ’s morgens na het ontbijt lekker aan de slag.

Onze tijdelijke huishond Lily 🙂

Grond omspitten en stekjes planten, stenen op het land zoeken om een muurtje mee te bouwen of een hek naast het zwembad maken van hout afkomstig van eigen bos (de eigen houtzagerij hebben we helaas niet aan het werk gezien vanwege het slechte weer, maar Michelle beloofde ons de volgende keer als we komen ons te leren daarmee te werken). Met quads door het bos rijden en watervallen (van het meest zuivere water dat je je kunt voorstellen! En heerlijk drinkwater) controleren en indien nodig weer de juiste richting op leiden, gras maaien, de tuin na de winter weer op orde maken – dat soort dingen. Hoewel we het niet troffen met het weer (koud en veel regen, 1 nacht heeft het zelfs een beetje gesneeuwd!) wisten we elke werkdag wel weer iets te verzinnen. Het landgoed is groot en dus is er altijd wel iets te doen. Bij de meeste workaway-adressen werk je zo’n 4 uur per dag, vijf dagen per week. Vanwege het vrije regime dat Michelle hanteerde, kwamen wij daar ook zo ongeveer op uit – maar als we een klus graag af wilden maken werd het wel eens langer. Of korter, omdat we het alledrie zat waren, het weer tegenzat, of we gewoon met z’n drieën met de quads erop uit wilden trekken.

 

Het dagelijkse leven

Het werk was vooral fysiek van aard, dus onze luie reis- en kantoorlijven moesten opeens hard aan de bak en dat gaat uiteraard gepaard met wat protest. Maar tegelijk is het heel voldoenend om lekker buiten en fysiek bezig te zijn de hele dag. Dan smaakt dat biertje na gedane arbeid extra lekker!

Michelle leert Tim om te gaan met de draaibank. Zijn eerste project ligt op ons te wachten als we terugkomen 😉

 

Michelle leerde ons omgaan met de draaibank (en de cirkelzaag), en rijden op de quads. We konden met haar mee naar de (super)markt om boodschappen te doen, dan hoefde Fritz niet steeds dat bochtige steile onverharde weggetje omlaag en weer omhoog (het was zo al spannend genoeg om daar te komen!). Ze stelde ons voor aan haar familie en vrienden, deelde haar wifi, wijn, bubbels en de inhoud van haar keukenkastjes met ons en liet ons beloven dat we ooit weer terug zouden komen – en pinkte een ontroerd traantje weg toen we weggingen.

 

Reiskriebels

We vonden het, ondanks de spierpijn en protesterende lichamen, beiden ontzettend leuk om via deze manier iemand te helpen en voor korte tijd onderdeel te zijn van het normale leven op een plek waar je op bezoek bent, en -in dit geval het Franse- lokale leven beter te leren kennen. We hebben van alles geleerd en zijn lekker actief bezig geweest op een sublieme locatie en vonden dat we het erg hadden getroffen met onze ‘host’.

Ons dagelijks uitzicht

Het was aan de ene kant best even lastig na 12 dagen haar en die mooie rustige plek midden in de natuur zo achter te laten, maar we wilden ook graag weer onze eigen reis voortzetten en in Fritz wonen. Ook speelde mee dat we nog vrij aan het begin van onze reis zaten, waardoor we het gevoel hadden nog zoveel te ontdekken hadden en we niet te lang op één plek wilden blijven. En hoewel de locatie echt prachtig was, zit je ook wel weer vrij eenzaam ver weg van de bewoonde wereld. Dat is voor even leuk, maar op den duur gingen wij beiden toch ook wat reuring missen en de vrijheid om te gaan en staan waar en wanneer we zelf willen.

Met de belofte dat we ooit een keer bij haar terugkomen, om wat te werken of gewoon haar te bezoeken, namen we dan ook met gemengde gevoelens afscheid van een nieuwe vriendin.

Zou elk Workaway-avontuur zo eindigen…?

 

PS. Inmiddels staan we twee dagen op het erf bij een vriendin in Roussillon, Zuid-Frankrijk. De route gaat richting Florence, waar we 30 mei aan willen komen en tot minimaal 3 of 4 juni zijn in verband met een festival. Daarna weten we het nog niet, maar dan zijn we ieder geval voor een paar dagen (of weken? wie weet!) dus in Noord-Italië. Heb je tips of bekenden in die buurt, laat het ons zeker even weten!

PS2. Omdat we Frankrijk uit gaan, moeten we vooral niet vergeten de gehuurde gasfles weer in te leveren, leeg of niet. Anders zitten we straks met liefst 3 lege en onbruikbare gasflessen in de camper ;-). Als het goed is, kunnen we onze eigen (kleinere) gasflessen in Italië wel weer laten vullen. We gaan het zien.

PS3. Even een update over onze afvalwatertank, met name voor onze facebookvolgers die hebben gezien dat we daar op de berg in Spanje per ongeluk overheen gereden zijn: de tank is onherstelbaar verwoest en onze zoektocht naar een nieuwe loopt steeds op niets uit. In de tussentijd vangen we ons afvalwater op met een ongebruikte jerrycan voor benzine – en dat werkt eigenlijk verrassend goed. Het afvoerslangetje onder de bus past er precies in en ondanks dat deze tank kleiner is en net niet helemaal onder Fritz past, is het zeer effectief. We hebben onze zoektocht dus maar even gestaakt… 😉