We zijn onderweg. Dankzij de wifi op onze eerste echte camping (!) kan ik dit blog plaatsen, vanuit noordwest Spanje. Frans en Spaans Baskenland is prachtig! Maar dat wisten jullie vast allemaal al ;-). Onze actuele locatie en route vind je hier.

Via dit blog probeer ik (onregelmatig waarschijnlijk) te vertellen waar we ons mee bezig houden tijdens onze reis van 6 maanden met Fritz de camperbus door Europa, zowel letterlijk als figuurlijk.

Waar we elke dag uithangen zie je via de facebookpagina Fris & zo / Fritz on the road en instagram van Gitta, die updaten we (bijna) elke dag met een locatie en een fotootje en soms wat nieuws.

Nu even iets anders: hoe leer je je te vervelen?
Iets meer dan twee weken zijn we nu op pad: zondag 1 april reden we uit Haarlem weg. De ‘reis zonder bestemming’ was gestart.
Op zondag twee weken later, staan we op een prachtige kampeerplek op de rand van duinen, strand, naaldbos en dorpje in zuidwest Frankrijk (Contis), en heeft de verveling toegeslagen en zitten we kou te lijden. Tim had zelfs even een griepje te pakken en ook Gitta snuft al een week behoorlijk.

Hoewel we wisten dat dit moment zou komen, is het nog best lastig je daar niet in te verliezen. We filosoferen over wat we zouden willen doen en leren, en waar, en met wie. Maar tegelijk nemen we geen van beiden initiatief om daar daadwerkelijk stappen in te zetten.
Dat het weer erg wisselvallig is (en vooralsnog vooral koud en nat voor de tijd van het jaar én de locatie), helpt ook niet – want hoeveel makkelijker is het leven als de zon schijnt en je op je slippers kunt leven met de camperdeuren wagenwijd open. Althans: zo denken we nu, natuurlijk. Waarschijnlijk is dat anders als we twee weken al dertig graden hebben en het te heet is om je teveel te bewegen.
Wat ook niet bijdraagt, is dat Tim behalve Engels geen andere taal spreekt – en Gitta Frans ‘un peu’ en Spaans ‘poco poco’. Taal is nu eenmaal een opening of juist een barrière om met plaatselijke bevolking in contact te komen en zo ideeën op te doen.
Ook ons hoofd zit ons nog in de weg, merken we: hoewel allebei op onze eigen manier, vinden we dat we iets moeten dóen – in plaats van rondhangen, rondrijden en de toerist spelen.

Iets DOEN of leren

Allerlei dingen die we zouden willen of kunnen doen zijn al de revue gepasseerd.
Leren skaten, (kite)surfen (brr!), houtsnijden, tekenen, lassen, op een (biologische of perma-) boerderij helpen, iets (helpen) bouwen – maar niks heeft het tot nu toe gehaald tot de ‘OK gaan we doen’-lijst. Niets waar we zo enthousiast van worden dat we gaan googlen naar plekken, mensen waar we dit zouden kunnen leren of doen. Nog niet. Hoewel Workaway en WWOOF wel al twee nieuwe aanmeldingen hebben (je weet nooit) ;-).

Tot een week geleden werden we bezig gehouden. We hadden een grof plannetje tot aan onze afspraak in Nantes, Frankrijk, waar we van 5 tot 9 april zouden zijn voor de European Leadership Summit 2018 van Burning Man: via bekenden en familie in België op zijn gemakje via B-wegen naar Nantes rijden. Na Nantes hadden we nog geen plannen, expres. Maar eigenlijk denk ik dat we stiekem hoopten daar zoveel contacten en ideeën op te doen, dat we zouden weten waar we na Nantes heen zouden gaan en wat we daar zouden gaan doen. Maar dat is niet zo gegaan. Iedereen ging zijns weegs, terug naar zijn of haar dagelijkse leven, terwijl wij alle vrijheid hebben, nergens naar ’terug’ hoeven en dus dachten: ‘wat zullen we nu eens gaan doen?’.

Ja, wat zullen we nu eens gaan doen?

Dat ieder weer zijn eigen kant op ging vanaf Nantes was eigenlijk maar goed ook, want dit is ónze reis zonder bestemming, óns pad, zelfs elk ons eigen pad, dat niet door anderen uitgestippeld moet worden omdat het dan niet meer van ons is. Dan is het iemand anders pad dat we volgen – en we wilden juist ons eigen pad vinden.
Maar toch hè. Als je gewend bent dat het leven als vanzelf voortgaat, je meedeint op dingen die gebeuren of van je verwacht worden (of waarvan je denkt dat dat zo is), dan is opeens elke beslissing of keuze die je moet maken best veel.

In je dagelijks leven hoef je over veel dingen niet (meer) na te denken. Je huis staat op een vaste plek, de winkel is vlakbij dus eten en drinken halen is een eitje, de wekker die gaat ’s morgens op een bepaalde tijd omdat je op je werk verwacht wordt. Allemaal dingen waar wij op dit moment niet mee te maken hebben. Dit zijn voor ons nu allemaal keuzes, elke keer weer, en dat blijkt best vermoeiend.

Maar we proberen er ons mee te verzoenen en aan over te geven. Want we zijn er nog steeds van overtuigd dat ons pad zich -bijna als vanzelf- voor ons ontvouwt als het juiste moment aangebroken is.
En tot die tijd? Hangen we de toerist uit. Vragen we aan onze online volgers om tips voor de omgeving, route en plaatsen om te bezoeken. Lezen, puzzelen, tekenen, wandelen, fietsen en babbelen we. Zoeken we een mooi staplekje. Zetten we thee in ons eigen keukentje en maken we een warm kruikje voor in bed.

Onze tijd komt nog wel. Ha!

 

PS. Inmiddels zitten we in Noord-West Spanje, Spaans Baskenland, en staan we dus opeens met Fritz op een Spaanse camping bovenop een berg (het betere klim- en bochtenwerk!) en kijken we (bijna) over de Atlantische oceaan uit. De zon staat op onze bol, de slippers aan de tenen en onze oren gespitst op Spaanse woorden in plaats van op Franse. Wij snappen ook wel dat alles relatief is ;-). Maar heb je tips of kennissen in de buurt, app of stuur ons een facebook-bericht!