Ik zit voor Fritz op mijn uitvouwstoel voor me uit te staren. Ik dwing mezelf om me heen te kijken en de prachtige natuur in me op te nemen, terwijl ik een slok neem van mijn biertje en een beetje verschuif om de zon op mijn gezicht te voelen. Kijk nu toch waar ik sta! Jemig, wat een rijk leven is dit. Toch?

Ik wrijf over mijn zere schouder: ik kan goed voelen dat ik fysiek hard gewerkt heb en dat mijn lijf dat niet gewend is. Ergens voelt het ook wel prettig om zo lekker met je handen bezig te zijn, met een leuk team mensen samen te werken en te zijn. Weer eens wat anders dan uren achter de laptop zitten of in vergaderruimtes. Ik heb mezelf in bescherming genomen door meteen aan te geven dat ik dit werk maar 3 dagen per week doe, zodat mijn lijf goed kan herstellen én ik genoeg tijd over heb om op de andere dagen verder door Nederland te reizen met Fritz en ‘andere dingen te doen’. Bovendien krijg de vrijheid om elk moment te zeggen dat ik volgende week niet kan of wil. (Of zij dat leuk vinden is een tweede natuurlijk ;-).)

Fritz is fun!

En dat leven in Fritz, dat bevalt onwijs goed. Ik heb met Fritz alles wat ik nodig heb, ik merk dat ik heel goed kan leven in nog geen 8 vierkante meter, een gas- en watertank en douchen buiten de deur. Ik leef ontzettend veel buiten, wat me zichtbaar en onzichtbaar goed doet. Ik heb veel heerlijke ‘me-time’, weinig verplichtingen, en als ik gezelligheid wil kan ik die zo opzoeken. Ik leef redelijk duurzaam en zie zo nog eens wat van Nederland.

 

Twijfel

Maar na drie maanden op deze manier reizen (en helaas maar heel soms werken) is de twijfel toegeslagen. Mijn eerste, innerlijke reactie op de vraag of ik de komende zes weken tijd en zin heb deze schilderklus af te maken, is: ‘maar dan zit ik de komende zes weken op deze plek vast’ en ‘jeetje dat is wel heel zwaar, wil ik wel zes weken op een ladder staan met een verfkwast in mijn handen?’. Tegelijkertijd spreek ik mezelf vermanend toe: ‘dit was toch wat je wilde? Klussen doen die op je pad komen, afwisseling in soort werk, terwijl je in Fritz kan verblijven? Wat wil je dan?’ maar ook ‘Je wilde toch juist werken? Je verveelde je toch een beetje? Nou nu krijg je eindelijk werk dat aan veel van je wensen voldoet.’ Grrr. Mijn hoofd zit me weer in de weg en mijn gevoel laat me in de steek. Of ik ben even kwijt hoe ik weer bij dat gevoel kom.

 

Twijfel. Wat een rotemotie eigenlijk. Is het wel een emotie? Of is het puur ratio? Hoe dan ook: ik voel het. Mijn onrust en onzekerheid komt terug. Het maakt dat ik gewoontes weer oppak die ik met liefde achter me heb gelaten. Zo vind ik mezelf opeens weer af en toe aan het nagel(riem)bijten, ik word onzeker over mijn K’s (kennis, kunde en kwaliteiten), ik dagdroom over ‘wat als’-scenario’s en over groener gras aan de overkant. Terwijl het groene gras zich toch echt onder mijn voeten voor de camper bevindt. Kijk nou toch!

 

Twijfel. Over of ik zo wel kan blijven leven. Wanneer ik weer naar mijn koophuis ‘moet’ omdat het te koud wordt om in de camper te leven. En wat ik dan ga doen, en hoe. Hoe ik (genoeg) geld kan verdienen en waarmee dan. Of ik genoegen kan nemen met eenvoudig werk, en of ik fysiek zwaar of laagbetaald werk lang zou kunnen en willen volhouden. Over of ik wel in staat ben om zo flexibel en zonder veel planning te leven. Ik maak me druk over of ik nog wel goed (genoeg) ben in mijn oude vak communicatie, als ik daarin weer wat zou willen doen. Ik heb mezelf tenslotte al een jaar of misschien al langer niet bijgeschoold. Willen opdrachtgevers mij nog wel hebben? En kan ik dat wel aan, 4 dagen op kantoor? Of zou ik iets kunnen vinden dat me meer vrijheid geeft? Maar wat ga ik dan doen met die vrijheid?

Terug bij af?

De ene na de andere vraag popt omhoog en ik merk dat ik een beetje angstig word: dit voelt of ik weer terug ben bij af. Die eindeloze maanden dat ik niet wist wat ik nou wilde qua werk en leven en gefrustreerd raakte over mijn gebrek aan doel, passie, ambitie. Waarin ik stemmingswisselingen had en mezelf het leven lastig maakte. Ik dacht dat ik daaruit was door mijn idee uit te voeren om met de camperbus op stap te gaan, en te doen wat op mijn pad komt!

Op een wisselvallige dag waarop ik rust zoek om voor mezelf op een rijtje te krijgen waar deze twijfel vandaan komt, en hoe ik uit kan zoeken wat ik wil, typ ik dit blog. Maar het wil niet vlotten; ondanks dat ik de aantekeningen van mijn opleiding ‘Het Echte Verhaal’ erbij heb gepakt gaat het verschrikkelijk stroef de elementen van mijn verhaal te bepalen. Zelfs dit lukt me niet, zie je wel! Mijn onzekerheid is terecht!

Hulp

Ontgoocheld besluit ik ter afleiding een berichtje op LinkedIn en Facebook te posten. Even de volgers updaten over waar ik sta of zo. Ik voel me al schuldig genoeg dat ik al zo lang geen nieuw blog heb geschreven.

Ineens weet ik wat ik ga posten: klussen gezocht. Meteen schrik ik ook een beetje: wat nu als iedereen opeens met opdrachten komt? En klussen die ik helemaal niet wil of kan? Hoe wijs ik hen dan netjes af zonder hen voor het hoofd te storen en de volgende keer weer een beroep op ze te kunnen doen?

Maar terwijl ik typ, rollen de woorden uit mijn toetsenbord.

‘Ik ben nog steeds op reis met mijn camperbus Fritz (in Nederland), en sta open voor opdrachten en andere klussen.

Ik hou van afwisseling in het werk wat ik doe en steek graag de handen uit mijn mouwen. Ik nodig je uit om eens na te denken of je een opdracht of klus hebt waarmee ik je kan helpen. Denk breed: helpen in de bediening, schilderen, gasten ontvangen, telefoon aannemen, orde op zaken stellen, evenement organiseren, schoffelen, een digitale nieuwsbrief, een communicatieplan. Voor een paar uurtjes, een week, of langer (in overleg).

Mijn kennis, ervaring, netwerk én camperbus Fritz komt gewoon met mij mee. Dus die kennismakingskoffie in de zon krijg je heerlijk bij Fritz als je wilt!’

 

Ik druk op ‘publiceer’ en klik terug naar mijn blogpost. En terwijl ik die met tegenzin en ontevreden over wat ik al heb geschreven probeer af te maken en de geleerde storytelling-lessen ten uitvoer probeer te brengen hierin, realiseer ik me ineens wat ik net heb gedaan.

Ik heb niet alleen om hulp gevraagd (een van de elementen van een goed verhaal, en wie zegt dat die hulp altijd spontaan moet komen ;-)?) , maar wat er in dat nonchalant getypte bericht staat, is ook precies waar het bij mij op dit moment nog steeds om draait: afwisseling in werk en leven, korte termijn, flexibel, vrijheid, reizen, buiten. Ik heb zojuist vanuit mijn hart zwart op wit gezet wat ik eigenlijk nog steeds het belangrijkst vind en dus moet werk daar ook nog steeds aan voldoen. Ik hoef niet te twijfelen; mijn hart weet wel wat ik wil.

Dit noemen we in storytelling-land ‘de ommekeer’.

En ‘en passant’ heb ik ook nog even het Droste-effect in woorden gecreëerd in dit verhaal ;-). Ik schenk tevreden heet water in mijn geluksmok en hang er een zakje Happy Mondays-thee in. Passender kan het niet vandaag.

 

(En ergens tussen die 750 facebookvrienden en 1000 LinkedIn-connecties moet toch wel wat hulp zitten, waarmee ik deze ambities kan waarmaken?!)