Of eigenlijk: hoe het begon.

Eigenlijk is dat een lang verhaal, maar zoals met veel in het leven, begint alles met een drastische wending.

Bij mij was dat een burn out. En eigenlijk is dat een van de beste dingen die me hadden kunnen overkomen, want alleen door me van mijn voeten af te meppen, kon mijn ‘echte ik’ mij tot staan brengen. En stilstaan moest ik, want het werd hoog tijd eens wat rust en ruimte te nemen en te bedenken wat ík wil, en nou écht.

Na twee jaar mijmeren, overpeinzen, frusteren, herstellen, vloeken, vertwijfeling, zoeken, bijklussen, huilen, lachen en praten wist ik het nog niet. Ik was als mens veranderd, wist mijn valkuilen en grenzen beter te herkennen en durfde me kwetsbaarder op te stellen – maar ik wist nog steeds niet wat ik nou met mijn professionele leven wilde doen. En aangezien één ding in mij niet veranderd was, mijn (on)geduld, kon ik me daar behoorlijk over opwinden. Alle wijze woorden over ‘als de tijd daar is’ ten spijt, ging ik 2017 in met gemengde gevoelens en een beetje verloren hoop.

Wending

Er lag echter weer een wending op de loer. In februari (2017) kwamen een paar dingen opeens bij elkaar. Ik zag dat ik mezelf in een aantal opzichten tegenhield, wierp voor mezelf steeds blokkades op waardoor ik niet verder kwam. Ik zette mezelf in de wachtkamer en bleef hangen in het gevoel dat er geen beslissing te maken viel, bij gebrek aan keuzes.

Een paar gesprekken met lieverds om me heen, een workshop en een aantal inzichten over mijn eigen gedrag en wensen verder, kon ik die ineens doorbreken. Tijdens een visualisatie-opdracht op de workshop kwamen er woorden en beelden naar boven, die mijzelf verbaasd deden staan en die niets met elkaar te maken leken te hebben. Want wat hebben een ouwe camperbus, duurzaam, beweging, delen, ondernemen, ideeën, de 10 principes van Burning Man en rust en natuur met elkaar te maken? Maar aangezien degene aan wie jij die beelden moet toelichten, jou in eigen woorden terug moet geven wat er volgens hem/haar in dit verhaal zit, kijk je opeens met andere ogen naar jouw eigen beelden.

En het broeide, ik kon het voelen. Een verwachtingsvolle spanning, alsof er iets stond te gebeuren. Ik wist alleen nog niet wat. Alsof ik ergens bang voor was, stelde ik mijn voornemen dit alles eens op papier te zetten, steeds maar uit. Maar een week later, op een zonnige koude ochtend, pakte ik mijn aantekeningen er weer bij en een nieuw boekje, en schreef alles uit de voorgaande week op.

  • Wat wil ik?
  • Welke beelden kwamen er bij de visualisatie bij me op?
  • Wat betekenen die elementen voor mij? Wat is duurzaam voor mij, welke rol speelt de camperbus hierin, wat is vrij en flexibel leven voor mij?

Elk van die elementen ben ik gaan uitsplitsen en verder gaan verdiepen. Wat heb ik daarvoor nodig, en wat heb ik daarvoor over? Schrijven, ongecensureerd schrijven. Zonder restricties en (on)mogelijkheden, gewoon voelen en schrijven.

Bam!

En toen stond het idee opeens op papier. Alles wat me op dit moment raakt, bezighoudt, inspireert, zit erin. Duurzaam leven – voor mezelf en voor de aarde-, onderweg zijn, ondernemen, inspireren en geïnspireerd worden – door gewoon alleen onderweg te gaan en het avontuur op te zoeken, en dat met anderen te delen.

Ik zag het bij het teruglezen van alles wat ik had opgeschreven. Nee, ik zag het niet alleen, ik voélde het. Tranen stroomden over mijn wangen en het enige wat ik kon denken was: dit is het. Dit is wat ik te doen heb en ook ga doen. Ik trek met de camperbus het land in en ga zelfvoorzienend en zo duurzaam mogelijk proberen te leven, vrij en flexibel, en anderen in dit onderzoekende avontuur meenemen via vlogs en blogs.

Beren terug in het bos

Niets hield mij meer tegen – zelfs mezelf niet. Alle blokkades, Harry’s en kritische stemmen kon ik laten voor wat ze waren – ze deden er niet meer toe. Ik kon alle vragen die me gesteld zouden worden al helemaal invullen, alle beren op de weg zien, maar ze waren totaal onbelangrijk geworden. Natuurlijk ga ik man en hond en huis missen, natuurlijk ga ik tegenslagen krijgen, natuurlijk kom ik mezelf onderweg enorm tegen. Misschien kom ik zelfs wel na een paar maanden met hangende pootjes terug naar mijn koophuis. Maar het doet er niet toe. Dit is mijn avontuur.

‘Ik zie wel’ is mijn nieuwe motto, geheel in contrast met hoe ik voorheen leefde en werkte. Ik laat het gebeuren. Het einddoel is niet het resultaat, niet die stip op de horizon, maar juist de weg ernaartoe. Dat is het pad dat ik te belopen heb.

Dat wat ik altijd al ergens voelde, maar blijkbaar geen ruimte gaf, is dat ik duurzaam en flexibel wil leven – voor mezelf en voor deze planeet.

En dit is mijn manier waarop ik dat ga doen.

 

 

Ik wil duurzamer leven – voor de aarde, voor mijzelf en mijn omgeving
Ik wil kleiner, vrijer, flexibeler leven
Ik wil ontspullen en onthechten van plekken en verplichtingen
Ik wil onderzoeken, vloeken, geïnspireerd worden en inspireren
Ik wil me kwetsbaar op- en openstellen
Ik wil schrijven, delen en mezelf zijn ‘for a living’

En dat is wat ik ga doen!